ادای روشن فکری نداریم.اینکه بلاگفا مامن امن ماست،بحثی نیست و سرش جدل و فلانی داریم. من بعد اما دلم میخواهد در اینستاگرام بنویسم. به درک که پاتوق دهی هشتادی هاست،یا لاکچری پسندها پرش کرده اند از عکس های لوکس،عشقم کشیده آنجا بنویم،دوست دارم،کلمه های خودم است،اختیارش را دارم. اصلا آنجا مینویسم که بفهمم

امروز من اینجا مینویسم،چون جای دیگه ای رو ندارم که خودم رو آروم کنم،و مردی که باید مرهم من باشه،زخم عمیق من شده.از همین ابتدا اعلام میکنم که این متن یک اعتراف به شکست و چس ناله واقعیه تا کسی وقت گرانمایه اش رو صرف خوندن این متن نکنه. امروز روزیه که من باید به خاطر بسپارم،امروز روزیه که زنی به من توه